2*per dag heroine gesrveerd

[mopsie]

Twee keer per dag je heroïne geserveerd


Het aantal verslaafden die gratis heroïne op recept krijgen, verdubbelt de komende jaren. Soms komen buurten in opstand tegen de uitdeelposten van ‘brown sugar’. Maar is hun angst terecht?

‘Een uitkomst", zegt de 48-jarige verslaafde Mi. Samen met 82 anderen staat hij bij de behandelpost Bouman GGZ in Rotterdam. Daar krijgt een groep streng geselecteerde verslaafden ‘brown sugar’, ‘smack’ of ‘horse’. Ofwel, heroïne op recept. Soms één, soms drie keer per dag komen ze voor een ‘flash’, de portie die in één klap alle verdriet, pijn en eenzaamheid verdrijft.

Rotterdammer Michel, die niet met zijn achternaam in de krant wil, komt tweemaal per dag bij de post om te ‘chinezen’ - dat is inhaleren van heroïne door een buisje, waarbij de dope eerst op een stukje aluminiumfolie wordt verhit. Hij is hier al negen jaar kind aan huis. "Vroeger was het: opstaan en scoren", herinnert hij zich. "Ik stal alles wat los en vast zat om aan poen te komen. Alles ging op aan dope."

De behandelpost heeft wat weg van een vesting. Er staat een portier voor de deur. In de ontvangsthal zit een receptioniste en daarachter bevinden zich de gescheiden ruimten voor de spuiters en rokers van het goedje. De klanten moeten op een vast tijdstip komen én gaan. "Heren, u heeft nog drie minuten." Zo maant een medewerkster vier heroïnerokers, hun portie snel op te maken.

Het Zwitserse Zürich, waar grote drugsoverlast was ontstaan in de stationsbuurt, had in 1994 de wereldprimeur met de gratis verstrekking van heroïne aan zwaarverslaafden. Ook in Liverpool werd een proef gehouden. Het experiment is in de jaren daarna overgenomen door Rotterdam, Amsterdam, Utrecht, Den Haag, Groningen en Heerlen.

De voordelen spreken voor zich, zeggen hulpverleners. Verslaafden die gratis heroïne krijgen, hoeven geen auto’s meer te kraken of fietsen te stelen om aan geld te komen. Het is ook beter voor hun gezondheid als ze op regelmatige basis niet-vervuilde drugs krijgen. Op het ogenblik wordt het aantal behandelplaatsen dan ook fors uitgebreid: van vierhonderd naar ruim achthonderd.

Lang niet iedereen is blij met die uitbreiding, zo leert een rondje langs de steden waar de nieuwe behandelposten net staan of snel komen. In Leeuwarden verzette het actiecomité Vliet Heroïne-Unit Niet zich tegen de vestiging van een post. Tevergeefs.

"Bizar, ongelofelijk dat die unit hier op korte afstand van twee basisscholen ligt", meent comitévoorzitter Arjen Dijkstra. Hij is niet faliekant tegen gratis verstrekking van heroïne, maar hij wil de post niet in de buurt van scholen. "We vrezen echt voor de veiligheid van de kinderen in de buurt."

In enkele andere plaatsen, zoals in Als het aan de gemeente Arnhem en verslavingszorginstelling Iriszorg ligt, wordt er op een parkeerterrein naast Ziekenhuis Rijnstate in Arnhem een behandelruimte neergezet. Daar kunnen 25 chronisch verslaafden terecht voor heroïne, die onder medisch toezicht wordt verstrekt. Voor maximaal vijf jaar wordt de behandelunit hier neergezet. De buurt is fel tegen.

Die angst is wel begrijpelijk, vindt Vincent Hendriks, senior-onderzoeker van de Centrale Commissie Behandeling Heroïneverslaafden (CCBH). "Ik zou me ook zorgen maken als er in mijn buurt een unit zou komen. Maar echt, de ervaring leert dat er geen sprake is van extra overlast. Hangverslaafden tref je bij de units niet aan."

Niet iedere heroïnegebruiker komt in aanmerking voor een behandeling. Nog geen 3 procent van alle zwaarverslaafden krijgt momenteel ‘brown sugar’ op doktersvoorschrift.

Teamleider Ashok Sewpal van de behandelpost Bouman GGZ somt een lange lijst met voorwaarden op. De verslaafde moet boven de 25 jaar zijn, langer dan vijf jaar aan de heroïne zitten en bijvoorbeeld één of meer mislukte pogingen om van de verslaving af te komen achter de rug hebben. Sewpal: "Van de honderd mensen die we screenen, laten we er maar dertig toe tot het programma."

In vijf jaar tijd heeft Sewpal het nog maar éénmaal meegemaakt dat een deelnemer geen gratis heroïne meer nodig had, omdat hij van de verslaving afkwam. Afkicken is dan ook niet het uitgangspunt. "De winst zit er in dat het leven van deze mensen stabiliseert, omdat ze niet meer hoeven te ‘scoren’ op straat."

Met de opening van een tweede heroïne-unit krijgt Rotterdam in totaal 140 behandelplaatsen. Sewpal verwacht dat dat genoeg is. "Veel verslaafden draaien jaren mee in het programma. Je zou denken dat het dichtslibt. Maar het aantal heroïneverslaafden groeit al jaren niet. De groep veroudert en overlijdt."

Eén van de ‘gelukkigen’ is Mi, die zich nu modelburger durft te noemen. "Zelfs mijn kaartje voor de tram betaal ik nu. Schulden heb ik niet meer. Het contact met mijn familie is hersteld en ik heb weer een dak boven mijn hoofd. "

Dus, zo zegt hij, buurten zijn onnodig bang voor de komst van behandelposten. "Je kunt je auto beter hier in de buurt van de unit parkeren dan in de binnenstad. De kans dat hij daar wordt opengebroken is veel groter."

bron http://www.gelderlander.nl/dgbinnenl...cle1705396.ece